Vanaf de lente 2021 wordt deze pagina seizoensgebonden ververst.
KORTE Verhalen
In de schemer van de avond zitten ze verdoofd op hun zo geliefde schommelbank.
Ik ben door haar uitgenodigd als huisvriend en vertrouwenspersoon.
In sereniteit maak ik me als een vlieg aanwezig in het aandoenlijk schouwspel.
Zachtjes glijden zijn trommelstokvingers door haar grauwe uitgegroeide haren.
Haar tranen dansen op de streling van zijn vingers.
Met ingehouden adem omhelzen zijn armen het uitgemergeld hoofd.
“We hadden het zo fijn”, schraapt zijn keel terwijl zijn tranen zijn ogen verkleuren.
Stilte, ongrijpbare stilte, vervult hun verbondenheid.
Eens, ooit, was zij een sterke, zelfstandige persoonlijkheid. Nu is ze nog een schijn van ooit.
Hoe, waarom zij en niet hij?
Spookvragen, die nooit een antwoord zullen vinden, verdoven de pijn die hem ‘overmantelt’.
Zo jong en levenslustig, steeds dansend op het randje van de tijd. Ja, dat is zij, de waarlijke zij.
Mooi gekleed in Gucci. Haar figuur delend met de starende ogen van onnozele mannen.
Nooit, neen nooit was ze hem ontrouw.
Ze speelde het spel der verleiding als een kunstenares die haar penseel met ingehouden smart over het linnen penseelde.
Enkel hij, vioolvirtuoos, raakte meteen haar gevoelige snaar.
Hij bewonderde haar fantasieën. Lag aan haar voeten, streelde haar lichaam.
Haar lichaam dat geen geheim meer voor hem meedroeg.
Met wat ze nú echt denkt, woelt en wroet hij ‘s nachts terwijl hij haar zachte adem tegen zijn rug voelt.
De warmte in haar vormt een deken van verbondenheid.
Daar zitten ze dan. Hun huwelijk nadert het einde.
Het duivelse verdict, waar tegen ze beiden met alle oerkracht streden.
Ze halen herinneringen op. “Weet je nog, onze eerste gezamenlijke vakantie? Met dat geleende tentje?”
Ze glimlacht minzaam. Ze is moe, doodmoe.
“Morgen is het voorbij. Definitief over.” Ze sleept zich van hem af, naar haar slaapkamer.
Ik aanschouwde hun ‘liefdesspel’.
Maar, dan zie ik met stijgende verbazing hoe hij de viool tegen de muur aan stukken slaat. Al de kracht van woede balt zich hierin samen.
Langzaam, langzaam verdampt de emotie.
Het tekent een gesplinterd leven.
Ik ben door haar uitgenodigd als huisvriend en vertrouwenspersoon.
In sereniteit maak ik me als een vlieg aanwezig in het aandoenlijk schouwspel.
Zachtjes glijden zijn trommelstokvingers door haar grauwe uitgegroeide haren.
Haar tranen dansen op de streling van zijn vingers.
Met ingehouden adem omhelzen zijn armen het uitgemergeld hoofd.
“We hadden het zo fijn”, schraapt zijn keel terwijl zijn tranen zijn ogen verkleuren.
Stilte, ongrijpbare stilte, vervult hun verbondenheid.
Eens, ooit, was zij een sterke, zelfstandige persoonlijkheid. Nu is ze nog een schijn van ooit.
Hoe, waarom zij en niet hij?
Spookvragen, die nooit een antwoord zullen vinden, verdoven de pijn die hem ‘overmantelt’.
Zo jong en levenslustig, steeds dansend op het randje van de tijd. Ja, dat is zij, de waarlijke zij.
Mooi gekleed in Gucci. Haar figuur delend met de starende ogen van onnozele mannen.
Nooit, neen nooit was ze hem ontrouw.
Ze speelde het spel der verleiding als een kunstenares die haar penseel met ingehouden smart over het linnen penseelde.
Enkel hij, vioolvirtuoos, raakte meteen haar gevoelige snaar.
Hij bewonderde haar fantasieën. Lag aan haar voeten, streelde haar lichaam.
Haar lichaam dat geen geheim meer voor hem meedroeg.
Met wat ze nú echt denkt, woelt en wroet hij ‘s nachts terwijl hij haar zachte adem tegen zijn rug voelt.
De warmte in haar vormt een deken van verbondenheid.
Daar zitten ze dan. Hun huwelijk nadert het einde.
Het duivelse verdict, waar tegen ze beiden met alle oerkracht streden.
Ze halen herinneringen op. “Weet je nog, onze eerste gezamenlijke vakantie? Met dat geleende tentje?”
Ze glimlacht minzaam. Ze is moe, doodmoe.
“Morgen is het voorbij. Definitief over.” Ze sleept zich van hem af, naar haar slaapkamer.
Ik aanschouwde hun ‘liefdesspel’.
Maar, dan zie ik met stijgende verbazing hoe hij de viool tegen de muur aan stukken slaat. Al de kracht van woede balt zich hierin samen.
Langzaam, langzaam verdampt de emotie.
Het tekent een gesplinterd leven.
MEDITATIE
Mijn verbrokkelde geest is bezig te voltooien, onafgemaakte zaken uit het verleden.
Ik mag wel zeggen dat dit een zeer moeilijke en heel dure kwestie is.
Neem de chocolade mediatie. Al weken oefen ik, meerdere keren, iedere dag. Inmiddels ben ik vele dozen chocolade en een aantal kilo’s verder.
Heb ik die pure bewustzijnservaring al kunnen beschrijven? Nee!
Werk ik volgens de opdracht? Ja!
Ik open de verpakking, snuif de geur op, breek een stukje af, stop het langzaam in mijn mond. Zover is er geen enkel probleem.
Het gaat steeds sneller, dus eigenlijk kan ik dat onderdeel wel overslaan.
Maar dan die driehonderd verschillende chocoladesmaken.
In de opdracht staat: ‘Kijk of je er enkele gewaar kunt worden.’
Laten we eerlijk wezen. Als ik iets doe dan voor de volle honderd procent, zeker in dit geval toch.
Mijn geest krijgt dit simpelweg niet verwerkt, kennelijk te veel emotie.
Hij dwaalt af. Ik leid mijn gedachten terug in het moment. Wat blijkt? De chocolade is verdwenen uit mijn mond, vermoedelijk doorgeslikt.
Dan staat er in de leeropdracht: ‘Wat vind je ervan?’ In één woord, héérlijk. Wat een missie. Meditatie leer je door veel te oefenen. Daar is chocolade meditatie een fantastisch hulpmiddel voor.
Gezien mijn leeftijd, een vastgeroest denkpatroon en niet te vergeten mijn korte termijn geheugenstoornis zal ik heel veel moeten oefenen om deze pure bewustzijnservaring te kunnen vastleggen.
Zal het ooit gaan lukken?
Zal ik ooit mijn zuivere diepste Zijn vinden?
Ik mag wel zeggen dat dit een zeer moeilijke en heel dure kwestie is.
Neem de chocolade mediatie. Al weken oefen ik, meerdere keren, iedere dag. Inmiddels ben ik vele dozen chocolade en een aantal kilo’s verder.
Heb ik die pure bewustzijnservaring al kunnen beschrijven? Nee!
Werk ik volgens de opdracht? Ja!
Ik open de verpakking, snuif de geur op, breek een stukje af, stop het langzaam in mijn mond. Zover is er geen enkel probleem.
Het gaat steeds sneller, dus eigenlijk kan ik dat onderdeel wel overslaan.
Maar dan die driehonderd verschillende chocoladesmaken.
In de opdracht staat: ‘Kijk of je er enkele gewaar kunt worden.’
Laten we eerlijk wezen. Als ik iets doe dan voor de volle honderd procent, zeker in dit geval toch.
Mijn geest krijgt dit simpelweg niet verwerkt, kennelijk te veel emotie.
Hij dwaalt af. Ik leid mijn gedachten terug in het moment. Wat blijkt? De chocolade is verdwenen uit mijn mond, vermoedelijk doorgeslikt.
Dan staat er in de leeropdracht: ‘Wat vind je ervan?’ In één woord, héérlijk. Wat een missie. Meditatie leer je door veel te oefenen. Daar is chocolade meditatie een fantastisch hulpmiddel voor.
Gezien mijn leeftijd, een vastgeroest denkpatroon en niet te vergeten mijn korte termijn geheugenstoornis zal ik heel veel moeten oefenen om deze pure bewustzijnservaring te kunnen vastleggen.
Zal het ooit gaan lukken?
Zal ik ooit mijn zuivere diepste Zijn vinden?
Ik schrijf
‘De kaars danst licht over mijn perkament. Morgen moet ik atramentum halen en niet te vergeten kaarsen en nieuwe scherpe veren. De mijne is versleten van al het geschrevene. De graaf wil de kondschap bij het rijzen van de maan openbaar maken. Mijn ogen sluiten mijn gepieker.
Wat een luxe geen atramentum meer zelf maken. Heerlijk, de snede van de pen krassend over de bladzijde.
Wauw, een pen die inkt bevat. Hoe rijk voel ik me. Een verhaal druppelt uit de pen. Alleen als ik een wending wil geven aan het eerder geschrevene moet ik helemaal opnieuw beginnen, da’s jammer.
Typen leer ik nooit. Wie bedenkt nu dat kloppende hamertjes via een carbonlint tekst spugen?
Alleen weer dat verdomd corrigeren.
Word Pad! Verrukkelijk ik kan door de tekst zwerven en toch geen voetdruk achterlaten. En toch?
Nog steeds moet ik eigenhandig corrigeren.
Word!! Het voldoet aan al mijn dromen. Autocorrectie, Joepie.’
Iets ligt niet lekker. Ik moet plassen.
Het besef dat ik tijdens het schrijven ingedut ben verovert mijn verwarde gedachtegang.
Dát verrékte verhaal.
Ik weet dat ik schrijf, mijn lezers weten dat ik publiceer en dus schrijf.
Wie schrijft die blijft, wordt vaak geopperd. Dat klopt niet echt voor iedereen. Alles is vluchtig. In de krant van vandaag wordt morgen de vis verpakt.
Máár, is een krant geschreven of gedrukt?
En nú kreeg ik de opdracht te schrijven over ‘ik schrijf’.
Technisch gezien schrijf ik niet meer. Ik typ mijn bedenksels in op een laptop.
Mooie discussie kan dat worden. Wie schrijft er nog?
Moet er niet een nieuw woord komen voor het toevertrouwen van gegevens aan een gegevensdrager of Cloud?
Het uitprinten gaat ook al elektronisch.
Schrijf ik nog of print ik?
‘Computertypen in Word’ zou dat geen goed vervangend woord voor schrijven zijn?
Moeten ineens al die schrijverskringen hun naam omvormen tot ‘computertypen in Word kring’.
Een filosofisch debat of een semantische discussie of gewoon gelul?
Misschien denk ik wel te veel en is dat de reden dat ik er nog niet in geslaagd ben een fatsoenlijk literair stuk te schrijven.
Ik stop nu even en ga morgen wel verder.
Eerst even opschrijven in mijn agenda.
De deadline is over vijf dagen.
Wat een luxe geen atramentum meer zelf maken. Heerlijk, de snede van de pen krassend over de bladzijde.
Wauw, een pen die inkt bevat. Hoe rijk voel ik me. Een verhaal druppelt uit de pen. Alleen als ik een wending wil geven aan het eerder geschrevene moet ik helemaal opnieuw beginnen, da’s jammer.
Typen leer ik nooit. Wie bedenkt nu dat kloppende hamertjes via een carbonlint tekst spugen?
Alleen weer dat verdomd corrigeren.
Word Pad! Verrukkelijk ik kan door de tekst zwerven en toch geen voetdruk achterlaten. En toch?
Nog steeds moet ik eigenhandig corrigeren.
Word!! Het voldoet aan al mijn dromen. Autocorrectie, Joepie.’
Iets ligt niet lekker. Ik moet plassen.
Het besef dat ik tijdens het schrijven ingedut ben verovert mijn verwarde gedachtegang.
Dát verrékte verhaal.
Ik weet dat ik schrijf, mijn lezers weten dat ik publiceer en dus schrijf.
Wie schrijft die blijft, wordt vaak geopperd. Dat klopt niet echt voor iedereen. Alles is vluchtig. In de krant van vandaag wordt morgen de vis verpakt.
Máár, is een krant geschreven of gedrukt?
En nú kreeg ik de opdracht te schrijven over ‘ik schrijf’.
Technisch gezien schrijf ik niet meer. Ik typ mijn bedenksels in op een laptop.
Mooie discussie kan dat worden. Wie schrijft er nog?
Moet er niet een nieuw woord komen voor het toevertrouwen van gegevens aan een gegevensdrager of Cloud?
Het uitprinten gaat ook al elektronisch.
Schrijf ik nog of print ik?
‘Computertypen in Word’ zou dat geen goed vervangend woord voor schrijven zijn?
Moeten ineens al die schrijverskringen hun naam omvormen tot ‘computertypen in Word kring’.
Een filosofisch debat of een semantische discussie of gewoon gelul?
Misschien denk ik wel te veel en is dat de reden dat ik er nog niet in geslaagd ben een fatsoenlijk literair stuk te schrijven.
Ik stop nu even en ga morgen wel verder.
Eerst even opschrijven in mijn agenda.
De deadline is over vijf dagen.
poëzie
AARDE DER VREDE
Turend in de cirkel der eeuwigheid
Door de regenboog van mijn kern
Wordt wezen en zijn één
Samenvloeiende eigenschappen creëren homogeniteit
Uniciteit wordt Massaliteit
Discriminatie groeit naar Symbiose
Is de bril waardoor ik kijk beslagen?
Is mijn brein verward?
Vrede op aarde
Vrucht van mijn droombeeld?
BLIND
Eenzamen ogen die het licht vergeten
Zwerven in de duisternis
Oude beelden schuiven af en aan
Sporen van ouderdom
Zoeken schaduw in de ruimte
Proberen de tijdgeest te raken
Vervaagde verhalen
In het hier en nu
Tussen twee oevers ruil ik mijn geheimen
Ik haal mijn verhaal daar waar de Maas stroomt
Verhalen van vroeger
Uit zand geboetseerd
Beladen met ontroeringen
De geur van toen
Verlangens nemen vrij baan
Wind tekent geruchten in onleesbare kringen
Ze vertellen over
Vissende meeuwen
Pallet van struwelen
Grind dat op de oever kreunt
Oever vol gedoofde distels en laatbloeiers
Het stromen van de Maas
Een lied van speelse rust
OUDE HERFST
Oude herfst
In mistige morgen
Luisterend naar jouw stilte
In de eeuwig durende
Tijd
Ervaar ik ruimte